كامپوزيت در دندانپزشکی

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 (0 رای)

در حال حاضر کامپازیت ها رایج ترین مواد هم رنگ دندان اند که به میزان وسیعی جایگزین سمان های سیلیکات و رزین های آکلریلیک گردیده اند.

اساسا ماده ترمیم کامپازیتی شامل ماتریسی از رزین یا پلی مری پیوسته است که پرکننده ای غیرآلی در آن پراکنده شده است.

فاز غیرعالی پرکننده به شکل چشمگیر خواص فیزیکی کامپازیت را (در مقایسه با مواد رنگ دندان قبلی ) ارتقاء می بخشد . این مهم از طریق افزایش استحکام مواد ترمیمی و کاهش ضریب انبساط حرارتی صورت می پذیرد کامپازیت ها ضریب انبساط حرارتی معادل 2/1  تا  3/1 میزانی که به طور معمول نزد رزین های اکریلیک پرنشده دیده می شود را ارائه می دارند بنابراین، کامپازیت ها ضریب انبساط حرارتی نزدیک تری به بافت دندان دارند.

برای این که کامپازیت بر خوردار از خواص مکانیکی خوبی باشد، باید استحکام پیوندی نیرومند بین ماتریکس رزینی آلی و پرکننده غیرآلی آن موجود باشد. این پیوند از طریق پوشش ذرات پرکننده با یک عامل  Silane Coupling حاصل می گردد این امر نه تنها استحکام کامپازیت را فزونی می بخشد، بلکه موجب کاهش حلالیت و جذب آب آن نیز می شود.

کامپازیت ها در درجه اول بر اساس اندازه، میزان و ترکیب پرکننده های غیر آلی خویش به سه گروه تقسیم می شوند :

1- کامپازیت های معمولی

2- کامپازیت های میکروفیل

3- کامپازیت های هایبرید

در حال حاضر کامپازیت ها رایج ترین مواد هم رنگ دندان اند که به میزان وسیعی جایگزین سمان های سیلیکات ورزین هنای آکلریلیک گردیده اند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

لطفا مارا در گوگل محبوب کنید